Her Zaman Çalışan Bazı Şeyler

Her Zaman Çalışan Bazı Şeyler


Bazen iki hayatı birden yaşamak istersin. 

Ağzını açmışsın sağ taraftan kahve içiyorsun sol taraftan çay. 

Öne doğru adım atmak istersin ama gözün arkada kalmıştır, ayakların birbirine dolaşır. 

İki kitabı aynı anda okumaya çalışırsın. Bir dizeyi Turgut Uyar’dan bir dizeyi Cemal Süreya’dan okursun: “Kalbim acıyor” “Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.”

-Kabul kötü bir örnek- 

Bazen yaşamak için öldürmek zorunda kalırsın. Vicdanını rahatlatmak için “Evimi korumaya çalışıyorum, ben de bir hayvanım” dersin. Ve bir gün gelir insan ne ile yaşar sorusuna, insan soğanla yaşar cevabını verebilirsin. 

Bu seni aciz yapmaz. Bu seni insan yapar. 

Yaşamak için öldürmek, yer açmak için ittirmek, sözün dinlensin diye bağırmak, park yeri bulmak için pusuya yatmak, görülmek için ağlamak, ilerlemek için kornaya basmak, hastalığında ilgi görmek için öleyazarsın ve daha bir sürü şey. 

Bazen ama ısrar edersin. İki dizeyi birbiriyle tamamlayınca oluyor sanırsın. Ama herkes ve her şey ikinci yeni değildir. 

“Öyle ser-mestem ki idrâk etmezem dünyâ nedir

Ben kimim sâkî olan kimdir mey û sahbâ nedir” dedikten sonra “Sen İstinye’de bekle” diyemezsin. 

-Bir saniye, galiba şiir örnekleri çalışmıyor- 

Ama zaten sıkıntı da bazen örneklerin çalışmamasıdır. 

Bazen gerçekten de iki şiir vardır ve yan yana tatlıdır diye düşünürsün. 

Ve ama yaşamak için öldürmek fikri de bir türlü peşini bırakmaz. Çünkü doğa vardır bir de kanunu. Ki eninde sonunda o kanun işler. Sen ısrarla ikisini birden sonuna kadar yaşatmayı tercih etmek istersin. Sonunda birine en azından hayat öpücüğü verebilseydim diye beklersin, ölü yatağındakini dürtersin. 

Bir süreliğine de olsa kendini Tanrı zannedersin. Ve öğrenirsin ki öldüren her zaman yalnızca Tanrı değildir. 

Bu yazıya ilk yorumu siz yazın.